“Битва ХХI века это битва государства как института против рынка как транснационального тоталитаризма”. Интервю на Конрад Рекас с Дарина Григорова. 08.01.2015

ИЗТОЧНИК: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/12720/bitwa-xxi-wieku


ИЗТОЧНИК: http://chart.neon24.pl/post/117493,bitwa-xxi-wieku


“Битва ХХI века 

это битва государства как института против рынка  

как транснационального тоталитаризма”. 

Интервю на Конрад Рекас с Дарина Григорова. 08.01.2015

Конрад Рекас  


 

  1. Болгария, а также Польша сейчас страны фронта в борьбе между Западом и Россией,  называют какой-то третёй мировой войну. Русофобийные СМИ в Польше с восторгом приняли заявление через Газпром завершения проекта Южный поток и назвали его "крупное поражение Путина". Поскольку нынешния переориентация энергетической политики России и декларация о сотрудничестве с Турцией смотреть с болгарской точки зрения?

 

Мне кажется, что точнее говорить не о противостоянии между “Западом” и Россией (Запад не монолитен, он разный), а между США и Российской Федерацией. В таком случае полем сражения становятся не только Болгария и Польша, но и вся Европа: ведь битва происходит именно за Старый континент, с кем бы он ни партнёрствовал, с США по американским, а не европейским правилам, посредством Трансатлантического соглашения, или с Россией и Евразийским экономическим союзом по европейским правилам, так как Россия ‒ европейское государство с точки зрения культуры и бизнес-поведения. 

“Запад” в лице Европы расколот и на данный момент нет личностей среди политиков, нет и суверенитета во внешней политике: давление США на Брюссель не скрывается. Какой проект победит – Большая Европа от Лисабона до Владивостока или маленькая, трансатлантическая и уже неевропейская Европа, отрезанная от России, т.е. от своего Востока, и от Евразии – где экономические центры передвигаются, посмотрим – и очень скоро узнаем. 

Насчёт Южного потока. Это провал больше Европейского Союза, который будет зависеть уже не от России, а от Турции, и это тоже шаг к энергетически общей тенденции деевропеизации Европы, так как Турция приветствует реисламизацию на Балканах и в Европейском Союзе, и на этот раз границей будет не Вена, а Ламанш. 

Для Болгарии ситуация имеет только один плюс: следуя максиме “там, где течёт нефть, там идут войска”, если у тебя нет своей сильной армии для защиты, то начало Южного потока на данный момент жесткого противостояния США и России могло бы спровоцировать на нашей территории майдан “made in U.S” со всеми экстрами – коктейлями “Молотова”, а не плюшками, и прочими кровавыми артефактами с Киевского “незалежного” майдана образца 2013 года до гражданской войны в украинском стиле – любое общество может быть расколото, это вопрос технологии и слабой системы  иммунитета местной власти.

Я бы назвала это противостояние гибридным периодом Холодной войны, а не “Третьей мировой”, хотя санкции против России – это экономическая война по полной программе. “Гибридная” из-за неофициального присутствия на украинской земле и России, и США (как поддержки военной, экономической и прочее), но без всякой ответственности из-за “неучастия” в полномасштабном смысле. “Холодная” из-за вновь обострившейся идеологической риторики и чугунной пропаганды. Но всё-таки мир всё ещё на грани мирового конфликта, а не за гранью – надеюсь, так и останется, хотя жертв и так достаточно много и они страшны. Украина ‒ самый горький пример в центре Европы и к стыду Европейского Союза.

 

 

 

 

  1. Болгария имеет давние традиции сотрудничества с Россию, сильнее всего (как и в годы Второй мировой войны), чем современные альянсы. Тем не менее, в нынешней ситуации, власти в Софии, кажется очевидно, будет на основе про-американской политики. Роль партнера России на Балканах гипотетически могла бы взять для примера Турция. Это связано с внутриполитическим кризисом в Болгарии? Что касается зависимости болгарской политике Вашингтона и Брюсселя?

 

 

Связь Болгарии и России не просто историческая традиция, у нас духовные отношения. Когда в Средневековье Болгария была европейским культурным центром, а не провинцией, как сейчас, Русь приняла православие с болгарскими книгами, просветителями и что важнее – язык богослужения (церковнославянский язык – это средневековый болгарский, который в православном мире до сих пор выполняет роль латыни для католиков) и алфавита (кириллица, на которой мы пишем, дело болгарского просветителя Св. Климента Охридского, ученика Кирилла и Мефодия, которые придумали глаголицу, давно забытую и известную только специалистам из-за сложности символики). Мы дали Руси духовную свободу, а она нам подарила политическую свободу после Русско-турецкой освободительной войны 1877-78 гг. Эту связь непросто разрушить, несмотря на все попытки последних 25 лет. Да, в ХХ веке мы два раза (и в Первой, и во Второй мировой войне) были по разные стороны баррикад и из-за Македонии, болгарской Украины, в том числе. Но болгарский народ вместе с монархом спас наших евреев от Холокоста – не из-за денег как на севере Европы, а по причине христианского отношения к близким – и это в ситуации, когда Болгария зависела от Гитлера полностью. Македонские евреи не были спасены, так как там командовали немцы, а болгарские войска подчинялись им, и тут, кстати, прослеживается иллюзия, что немцы отдадут нам Македонию после войны.  Но Союз с Германией вернул Болгарии Южную Добруджу от Румынии. 

Насчёт современности. Вы правы, политическая власть Болгарии проамериканская из-за фражильного суверенитета, какова, кстати, общеевропейская политика, по сути антиевропейская и проатлантическая на данный момент. Россия пока не присутствует на Балканах, а Турция непростой партнёр не только из-за Сирии и прочих серьёзных разногласий с Россией, Эрдоган, как политик, не скрывает своих неоосманитских амбиций. У России не было выбора, и поэтому она переформатировала Южный поток в Турецкий поток, русско-турецкие экономические отношения давние и прочные, широкомасштабные, однако непредсказуемость авторитарной Турции тоже нельзя недооценивать. Пока этот союз охраняет тыл Росси во всяком отношении и наоборот. 

 

 

  1. О том, что Украина является в Россию как Македония в Болгарии -ето право, но не это плохая примета дла Украины? Может быть бандеровцы и "финансовые элиты", выступающей в качестве таких как албанцы в Македонии?

 

Да, Украина для России, как Македония для Болгарии, однако в том смысле, что украинская нация по отношению к русской, как македонская по отношению к болгарской, нации-дочери, которые уже эмансипировались, но не признают своё общее историческое прошлое, отсюда все комплексы, фрустрации и прочие элементы лихорадки молодой нации. Албанцы для Македонии проблема, Вы правы, так как они, в отличие от тиранских албанцев и даже косовских, очень близки к исламизму и являются той опасной для христианского и европейского мира тенденцией уничтожения плодов культуры Ренессанса и Просвещения и откат в Средневековье в самом диком смысле человеческого существования. “Финансовые элиты”, или транснациональные элиты – это та сила, которая пытается уничтожить  государство и подменить его с «фирмой» с чиновниками (безличными политиками) и с пролетариатом (чем разобщённее в стиле «кончита», эльфы и прочих современных хоббитов без культурного стержня, тем легче ими управлять). Битва ХХI века – это битва государства как института и рынка как транснационального тоталитаризма (как торжества коммерческого над высокой культурой, массового вкуса над изяществом, которое требует заботы и времени, а рынок требует только сиюминутной прибыли). 

 

  1. Русофобы в Польше говорят, что критика Бандеры ето анахронизм, избыточные специфика польского исторического мышления. С точки зрения Вашых исследований по новейшей истории - вопрос идеологии Бандеры остается актуальным для оценки исторических и нынешних политических отношений в нашей части мира?

 

Я думаю, что не надо именно Польше забывать Волынскую резню, у вас очень значимый памятник убитых польских детей с галицийским венцом. Это исторический факт, который, к сожалению, сейчас повторяется на Донбассе – это поведение украинских националистов ещё до Бандеры, кстати, во времена Петлюры было то же самое, т.е. это самое гадкое лицо этноцентричного национализма, который при Бандере приобрёл и нацистские черты, чисто идеологически и практически. Когда обобщают, что западенцы все “бандеровцы” – это неправильно и чистая пропаганда. Беда Украины заключается в том, что этноцентричный национализм и неонацизм, который был маргинален, сейчас вооружён, является частью силовых структур власти на Майдане и является безнаказанным. Когда говорят, что в Раде нет “Свободы” и “Правый сектор” минимально представлен, забывают, что праздник УПА вместо 23 февраля, что Киев не город-герой, что Великая Отечественная уже Вторая мировая или “Война № 2”, как тонко и иронично назвал её украинский писатель Олесь Бузина (и это при 6 миллионах украинцев в РККА), то идёт подмена символов и это официально, не говоря уже о символике батальона “Азов” – чёрном солнце и стилизованной свастике; а тем более ‒ о памятной плите в Киеве коменданта полиции Андрея Орлика, ответственного за Бабий Яр. Что ещё необходимо для незамечающих тревожных сигналов реабилитации нацизма на Украине? Ответ прозаичен и циничен, как и вся политика: нацизм антирусский. Вспомните, какие плакаты были в Париже во время нацистской оккупации: “они дают свою кровь, а вы дайте свою работу, чтобы спасти Европу от большевизма” – Гитлер был представлен спасителем Европы от большевизма, или России – это сейчас повторяется другими словами, но с той же пропагандой. Вообще, в процессе информационной войны всплыло самое грязное и примитивное в человеческом обществе по обе стороны баррикад, и это показывает, как легко можно смыть культурный пласт и от палимпсеста культурной эволюции останется “оригинал” Дарвина.

 

  1. Как вы видите возможный сценарий - не только для России и Украины, но и для всей Центральной Европы, славянских стран? Является Польша и Болгария все еще может участвовать в процессе евразийской интеграции, или могут ли они каким-то образом положительно влияют, например политику Европейского Союза?

 

Я – сторонник Большой Европы, а не Большой Евразии, т.е. Европейский Союз и Россия (и весь Евразийский экономический союз) как партнёры, как зона общей торговли и культурного обмена и общей структуры безопасности. Россия без Европы, сколь старенькой и дряхлой она ни казалась бы, на данный момент безвольной и антиевропейской – дехристианизация и атомизация плюс антитрадиционные ценности – всё равно не будет Россией Петербурга и Петра, а чем-то другим. Польша ‒ часть славянского, но католического мира, этим она ближе к европейскому Западу больше, чем Болгария, а тем более Россия – как поведение, как образ жизни, как созерцательность мира. Мне сложно сказать, насколько Польша сможет преодолеть свою фобию к России (это и рациональный страх большого соседа, который не раз поглощал, хотя и одаривал конституцией, когда русские не могли и мечтать о такой же, но и иррациональное хипер-историческое стремление к собственной империи, что, кстати, и болгарам не чуждо, у нас есть такие примеры средневековой славы), но такая фигура, как Кшиштоф Занусси, и его участие в русской культурной жизни одновременно с польской, меня обнадёживают и в очередной раз доказывает, что культура ‒ это поле для сближения, обогащения и мирного/доброго взгляда на будущее, оно у нас будет или общим, или не будет европейским, а следовательно – не польским, не болгарским и не русским, а чем-то иным… 

 

 Конрад Рекас,

Дарина Григорова

доцент, к.и.н. Исторического факультета 

Софийского университета “Св. Климент Охридски”


http://www.konserwatyzm.pl/artykul/12720/bitwa-xxi-wieku

http://chart.neon24.pl/post/117493,bitwa-xxi-wieku


Konrad Rękas 

Bitwa XXI wieku

8 stycznia 2015 | Formacyjne

Walka państwa jako instytucji z rynkiem jako ponadnarodowym totalitaryzmem. Rozmowa z doc. dr Dariną Grigorową, prof. Uniwersytetu Sofijskiego im. św. Klemensa z Ochrydy, szefową zakładu historii najnowszej Wydziału Historii.

 

 

Bułgaria, podobnie jak Polska - jest obecnie krajem frontowym w walce Zachodu z Rosją, nazywanej już przez niektórych Trzecią Wojną Światową. Rusofobiczne media w Polsce z zachwytem przyjęły ogłoszenie przez Gazprom zakończenie projektu South Stream, nazywając je „wielką klęską Putina”. Jak obecna reorientacja rosyjskiej polityki energetycznej i deklaracja o współpracy z Turcją wyglądają z bułgarskiej perspektywy?

 

Sądzę, że bardziej precyzyjne byłoby mówienie nie o konfrontacji „Zachodu” (który nie jest bynajmniej monolitem) i Rosji, ale o walce między Stanami Zjednoczonymi a Federacją Rosyjską. W tym przypadku polem bitwy są nie tylko Bułgaria i Polska, ale także cała Europa. Terenem wojny jest Stary Kontynent, a jej przedmiotem kwestia kierunków partnerstwa – czy utrzymywać je ze Stanami Zjednoczonymi, nie europejskich, a na amerykańskich zasadach, zawartych w Traktacie Północnotlantyckim - czy budować z Rosją i Euroazjatycką Wspólnotą Gospodarczą, w zgodzie z łączącą nas europejską wspólnotą kultury i interesów. Europejski „Zachód” jest obecnie podzielony, nie reprezentują go żadne prawdziwe osobowości polityczne, nie posiada suwerenności w polityce zagranicznej, presja USA na Brukselę nie jest nawet ukrywana. Wszystko zależy od tego który projekt wygra: Wielkiej Europy od Lizbony do Władywostoku czy małej, nieuropejskiej Europy Atlantyckiej, odciętej od Rosji, czyli swego Wschodu i od Eurazji z jej aktywnymi, szybko rozwijającymi się ośrodkami gospodarczymi.


Co do South Streamu – to przede wszystkim porażka Unii Europejskiej, która w efekcie stanie się zależna energetycznie nie od Rosji, ale od Turcji. To także krok w kierunku deeuropeizacji Europy, przez Turcję przyjmowany z zadowoleniem jako element procesu islamizacji Bałkanów i Unii Europejskiej, którego skutkiem będzie ustanowienie granicy dwóch światów już nie w Wiedniu, ale na Kanale La Manche.

 

Dla Bułgarii sytuacja ma tylko jeden plus: zgodnie z zasadą „gdzie płynie ropa – tam idą wojska”. Nie mając silnej armii dla swojej obrony, w realiach dalszej realizacji South Streamu, w kontekście konfrontacji Stanów Zjednoczonych i Rosja - na naszym terytorium mógłby zostać sprowokowany kolejny Majdan „made in USA”, ze wszystkimi jego elementami, jak koktajle Mołotowa i rozlew krwi, z którymi mieliśmy do czynienia w Kijowie w 2013 roku jeszcze przed wybuchem wojny domowej. Każdy naród może zostać podzielony na modłę ukraińską, to kwestia użytej techniki i słabej odporności danego społeczeństwa i jego władzy.

 

W moim przekonaniu mamy do czynienia raczej z hybrydowym okresem Zimnej Wojny, nie zaś z Trzecią Wojną Światową, choć oczywiście wprowadzenie sankcji wobec Rosji to wojna gospodarcza na pełną skalę. „Hybrydowość” związana jest z obecnością na Ukrainie (choć nieoficjalną) i Rosji, i Stanów Zjednoczonych (poprzez wsparcie wojskowe, ekonomiczne itp), pozbawioną jednak odpowiedzialności ze względu na „braku udziału” w pełnym tego słowa znaczeniu. Wojna jest zaś „Zimna”, ponieważ mamy do czynienia z podwyższonym na nowo poziomem zideologizowanej retoryki i agresywnej propagandy. Świat jest wciąż na granicy globalnego konfliktu, ale jednak nie została ona dotąd przekroczona, dlatego wciąż mam nadzieję, że do tego nie dojdzie, choć sam fakt, jak i liczba już poniesionych ofiar są faktycznie potworne. Ukraina – to tym bardziej poruszający przypadek, że znajduje się w centrum Europy, będąc powodem do wstydu dla całej Unii Europejskiej.

 

Bułgaria ma długą tradycję współpracy geopolitycznej z Rosją, silniejszą często (jak w latach II wojny światowej), niż bieżące sojusze. Jednak w obecnej sytuacji władze w Sofii wydają się wyraźnie stać na gruncie polityki pro-amerykańskiej, pomijając np. okoliczność, że rolę partnera Rosji na Bałkanach mogłaby hipotetycznie przejąć np. Turcja. Czy to skutek wewnętrznego kryzysu politycznego w Bułgarii? Jak daleko sięga uzależnienie polityki bułgarskiej od Waszyngtonu i Brukseli?

 

Związek Bułgarii i Rosji nie jest tylko kwestią tradycji, ale wynika z głębokiej więzi duchowej. Kiedy średniowieczna Bułgaria znajdowała się w centrum kultury europejskiej (nie zaś na jej uboczu, jak obecnie) – Ruś przyjmowała prawosławie wraz z bułgarskimi księgami, misjonarzami, a przede wszystkim językiem kultu (język cerkiewno-słowiański – to średniowieczny bułgarski, który w świecie prawosławia do dziś pełni rolę taką, jak łacina dla katolików), alfabetem (cyrylica którą piszemy, jest dziełem nauczyciela i oświeciciela św. Klemensa z Ochrydy, ucznia św. Cyryla i Metodego, twórców głagolicy, dawno zapomnianej i znanej tylko specjalistom ze względu na złożoność wykorzystywanych znaków). Daliśmy Rosji duchową wolność, a ona dała nam wolność polityczną po wojnie rosyjsko-tureckiej 1877/78. Ten związek nie jest łatwy do zniszczenia, mimo wszystkich prób podejmowanych w ciągu ostatnich 25 lat.

 

Tak, w XX wieku dwukrotnie (w pierwszej i drugiej wojnie światowej) byliśmy po przeciwnych stronach barykady, w tym także z powodu Macedonii, tej bułgarskiej Ukrainy. Jednak nawet wtedy naród bułgarski wraz ze swym monarchą ratował naszych Żydów z Holokaustu. Nie dla pieniędzy, jak na zachodzie Europy, ale z powodu naszej chrześcijańskiej postawy, zachowanej pomimo całkowitej zależności Bułgarii od Hitlera. Nie ocaleli jedynie Żydzi mołdawscy, bo na tym terytorium władzę sprawowali Niemcy, a podporządkowane im oddziały bułgarskie działały w nadziei odzyskania Macedonii po wojnie. Sojusz z Niemcami przywrócił jednak Bułgarii z rąk rumuńskich Południową Dobrudzę.


Co do teraźniejszości - pełna zgoda, obecne władze Bułgarii są pro-amerykańskie, w wyniku naszej kruchej suwerenności, co jest niestety cechą ogólnoeuropejską – a swej istocie antyeuropejską, a jedynie pro-atlantycką. Rosja nie jest jeszcze obecna na Bałkanach, a Turcja nie jest jej głównym partnerem tylko ze względu na kontrowersje między nimi w kwestii syryjskiej oraz z powodu
 Erdogana, nie ukrywającego swoich ambicji neo-osmańskich. Rosja nie ma wyboru, dlatego przeformatowała projekt South Stream na modłę turecką. Ekonomiczne stosunki rosyjsko-tureckie mają trwałe podstawy i szerokie perspektywy, choć nie można też lekceważyć nieprzewidywalności autorytarnych władz Turcji. Na razie jednak to porozumienie ochrania tyły Rosji – i vice versa.

 

Pogląd, że Ukraina jest dla Rosji tym, czym Macedonia dla Bułgarii świetnie tłumaczy relacje narodowe, ale czy nie jest negatywną prognozą rozwoju wydarzeń na Ukrainie i utrwalenia jej obecnego statusu „państwo kompradorskiego” dla Zachodu, z banderowcami i elitami finansowymi pełniącymi rolę taką, jak Albańczycy w Macedonii?

 

Tak, Ukraina jest dla Rosji tym, czy Macedonia dla Bułgarii, w tym jednak sensie, że naród ukraiński pozostaje z rosyjskim w takim związku, jak macedoński z bułgarskim. Jeden jest synem drugiego, już usamodzielnionym, ale jeszcze nie uznającym wspólnoty historycznej, co skutkuje kompleksami, frustracją i wszystkimi objawami gorączki młodego narodu. Albańczycy faktycznie są problemem dla Macedonii, ponieważ w odróżnieniu od tirańskich, a nawet kosowskich rodaków - są związani z nurtami islamskimi, stanowiąc zagrożenie dla chrześcijaństwa, dla kultury europejskiej, dla dziedzictwa Renesansu i Oświecenia, chcąc cofnąć wszystkich do dzikiej epoki barbarzyństwa.

 

Elita finansowa”, czy raczej elity ponadnarodowe - to siły, która próbują zniszczyć państwo i zastąpić go „firmą”, złożoną z urzędników (bezoosobowych polityków) i proletariatu (rozdrabnianego w stylu „Conchity”, dzielonego na współczesnych elfów i hobbitów, bez kulturowego zakorzenienia, którymi w efekcie łatwiej jest zarządzać). Bitwa XXI wieku – to walka państwa jako instytucji - z ponadnarodowym totalitaryzmem rynku (czyli triumfem komercji nad kulturą wysoką, gustu masowego nad wysmakowanym, wymagającym czasu i kształtowania, podczas gdy rynek żąda tylko krótkoterminowych zysków).

 

Rusofobi w Polsce twierdzą, że krytyka banderowców to anachronizm, zbędna specyfika polskiego myślenia historycznego. Czy z punktu widzenia Pani badań nad historią najnowszą – kwestia ideologii banderowskiejj pozostaje istotna dla oceny historycznych i teraźniejszych relacji politycznych w naszym rejonie świata?

 

Sądzę, że właśnie Polsce nie wolno zapomnieć o Rzezi Wołyńskiej. Pomordowane dzieci w „hałyckim wieńcu” to fakt historyczny, dziś niestety powtarzany w Donbasie. Działania ukraińskich nacjonalistów od czasu Bandery (a w istocie nawet wcześniej, od Petlury) są identyczne – ujawniając wyjątkowo obrzydliwe oblicze monoetnicznego nacjonalizmu, przy samym Banderze dodatkowo uzupełnione o ideologiczne i praktyczne elementy nazizmu.

 

Oczywiście też nie wszyscy „zapadnicy” są banderowcami. Problemem Ukrainy jest, że monoetniczni nacjonaliści i neo-naziści, dotąd marginalni – dostali broń do ręki, stali się elementem struktur władzy a po Majdanie jawią się praktycznie bezkarni. Kiedy podkreśla się, że „Swoboda” i Prawy Sektor są słabo reprezentowane w parlamencie – to nie możemy zapominać, że mamy Święto UPA, a nie 23 lutego, że Kijów nie jest już miastem-bohaterem, Wielka Wojna Ojczyźniana jest już tylko II wojną światową, albo nawet „wojną nr 2”, jak ironicznie nazwał ją ukraiński pisarz Oleś Buzin (i to przy 6 milionach Ukraińców w szeregach Armii Czerwonej). Że następuje wymiana symboliki i to oficjalna, nie wspominając nawet o stylizowanej swastyce i Czarnym Słońcu Batalionu Azow, a tym bardziej o odsłoniętej w Kijowie tablicy ku czci komendanta policji odpowiedzialnego za Babi Jar, Andreja Orlika. Co jeszcze zignorujemy, by nie dostrzec rehabilitacji nazizmu na Ukrainie? Odpowiedź jest prozaiczna i cyniczna, jak to zwykle w polityce: nazizm jest antyrosyjski. Pamiętamy jakie plakaty wisiały w Paryżu, w czasie okupacji hitlerowskiej: „Oni oddają swą krew – ty ofiaruj swą pracę dla uratowania Europy przed bolszewizmem”. Hitler przedstawiał się jako zbawca Europy przed bolszewizmem, czy Rosją – a dziś ten schemat jest powielany, choć w innych słowach. Ogólnie rzecz biorąc, w trakcie wojny informacyjnej ujawniają się najbardziej brudne i prymitywne ludzkie instynkty po obu stronach barykady. Pokazuje to, jak łatwo można zmyć warstwę kultury i z palimpsestu ewolucji kulturowej pozostanie „czysty” Darwin.

 

Jak widzi Pani możliwy scenariusz wydarzeń – nie tylko dla Rosji i Ukrainy, ale i dla całego obszaru środkowo-europejskiego, słowiańskiego, czy możliwe jest włączenie państw takich jak Polska czy Bułgaria w proces integracji eurazjatyckiej, czy też mogą one w jakiś sposób pozytywnie wpłynąć np. na politykę Unii Europejskiej?

 

Jestem zwolennikiem Wielkiej Europy, a nie Wielkiej Eurazji, co oznacza Unię Europejską i Rosję (a obecnie Eurazjatycką Wspólnotę Gospodarczą) w partnerstwie, jako strefę wymiany handlowej i kulturalnej, przekształcającą się we wspólną strukturę bezpieczeństwa. Rosja bez Europy, obecnie starej i niedołężnej, jakkolwiek by nie wydawała się upragniona i antyeuropejska, ochroniona przed dechrystianizacją, atomizacją, walką z tradycją – nadal nie będzie Rosją Petersburga i Piotra, ale czymś innym. Polska – to część świata słowiańskiego, ale i katolickiego. Pod względem zachowań, sposobu życia, czy światopoglądu jest bliżej Europy Zachodniej, niż Bułgaria, nie mówiąc o Rosji.

 

Trudno powiedzieć, czy Polska będzie w stanie przezwyciężyć fobię do Rosji. Racjonalna jest obawa przed wielkim sąsiadem, historycznie potwierdzana jego irracjonalnymi, hiper-historycznymi aspiracjami do własnego imperium (które, nawiasem mówiąc, nie są też obce Bułgarom, czego mamy przykłady z okresów średniowiecznej świetności) – i przekreślana np. nadaniem Polsce konstytucji, o której naród rosyjski nie mógł nawet marzyć w tym samym okresie, czy działaniami takich postaci jak Krzysztof Zanussi i ich udziałem w rosyjskim życiu kulturalnym, w łączności z polskim. To one właśnie zachęcają mnie i po raz kolejny udowadniają, że kultura - jest polem konwergencji, koncentracji i uspokojenia, dobrej wizji przyszłości, która u nas albo będzie wspólna, albo bynajmniej nie będzie europejską, a w związku z tym nie polską nie bułgarską i nie rosyjską – ale całkiem inną...

 

Dziękuję za rozmowę

Konrad Rękas

© 2012-2021 VIA EVRASIA Всички права запазени. site by: Св. Мирчева almanach "via evrasia", issn 1314-6645